پایگاه اطلاع رسانی حج و زیارت خراسان شمالی

تاریخ: 07 فروردین 1403

۱۵رمضان ولادت سبط اكبر، امام حسن مجتبي(ع) هفتم فروردین ماه 1403

شرح مناسبت ولادت سبط اكبر، امام حسن مجتبي(ع) :
سيد جوانان اهل بهشت، سبط اكبر، ريحانة الرسول حضرت امام حسن مجتبي(ع) در ۱۵ رمضان سال سوم (و به روايتي سال دوم) هجري قمري در مدينه‏ي منوره به دنيا آمد. كنيه‏ي آن حضرت، ابومحمد و القاب ايشان، تقي، زكي و السبط مي‏باشد. امام حسن مجتبي(ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خويش، مدتي امور خلافت مسلمانان را عهده دار گرديد و مهياي جنگ با معاوية بن ابي سفيان شد. اما آن حضرت در پي خيانت گروه زيادي از ياران و لشكريانِ خود، تن به صلح با معاويه داد و از آن پس خلافت را رها كرد. امام حسن مجتبي(ع) پس از مدتي از كوفه به مدينه بازگشت و به ارشاد، هدايت و امامت جامعه‏ي اسلامي پرداخت.
آیات و روایات متناسب ولادت امام حسن‏عليه السلام :
پيامبرصلي الله عليه وآله :
حَسَنٌ مِنّي و أنَا مِنهُ أحَبَّ اللَّهُ مَن أحَبَّهُ
حسن از من است و من از اويم ؛ هر كه دوستش بدارد ، خداوند دوستدار او است
بحار الأنوار ، ج ۴۳ ، ص ۳۰۶ .
امام سجّادعليه السلام :
إنَّ الحَسَنَ‏عليه السلام لَم يُرَ فِي شَي‏ءٍ مِن أحوالِهِ إلّا ذاكِراً لِلّهِ سُبحانَهُ
امام حسن‏عليه السلام در همه حال خداي سبحان را ياد مي‏كرد
الأمالي ، صدوق ، ص ۲۲۴ .
امام باقرعليه السلام :
كانَ الحَسَنُ كَثيرَ الاِجتِهادِ فِي العِبادَةِ و التَّصَدُّقِ
امام حسن‏عليه السلام در عبادت و صدقه دادن سخت كوش بود
نظم دررالسمطين ، ص ۱۹۶ .
امام صادق‏عليه السلام :
كانَ الحَسَنُ أشبَهَ النّاسِ بِرَسولِ اللَّهِ خَلقاً و سُؤدُداً و هَدياً
امام حسن‏عليه السلام در خلقت و سيرت و شرافت شبيه‏ترين مردم به رسول خدا بود
الإرشاد ، ج ۲، ص ۵ .
سخنان برگزيده
امام حسن‏عليه السلام :
أحسِن جِوارَ مَن جاوَرَكَ تَكُن مُسلِماً
با همسايه‏ات به نيكي همسايگي كن تا مسلمان باشي
بحار الأنوار، ج ۷۸، ص ۱۱۲.
القَريبُ مَن قَرَّبَتهُ المَوَدَّةُ وان بَعُدَ نَسَبُهُ
خويشاوند كسي است كه دوستي سبب خويشاوندي او است، اگرچه نسبش دور باشد
تحف العقول، ص ۱۶۸.
مَنِ اتَّكَلَ عَلي حُسنِ الاِختيارِ مِنَ اللَّهِ لَهُ لَم يَتَمَنَّ أنَّهُ في غَيرِ الحالِ الَّتِي اخْتارَهَا اللَّهُ
هر كه به حُسن اختيار خدا براي او اعتماد كند، آرزو نمي‏كند كه در حالتي جز آنچه خدا برايش اختيار كرده است، باشد
تحف العقول، ص ۱۶۹.
لايَغُشُّ العاقِلُ مَنِ استَنصَحَهُ
خردمند به كسي كه از او نصيحت مي‏خواهد، خيانت نمي‏كند
تحف العقول، ص ۱۲۰.
عَلَيكم بِالفِكرِ، فَإنَّهُ حَياةُ قَلبِ البَصيرِ ومَفاتيحُ أبوابِ الحِكمَةِ
بر شما باد به تفكّر، كه تفكّر مايه حيات قلب شخص بصير و كليد درِ حكمت است
إعلام الدين، ص ۲۹۷.
لامُرُوَّةَ لِمَن لاهِمَّةَ لَهُ
بي همّت را مردانگي نباشد
بحار الأنوار، ج ۷۴، ص ۴۱۷.
تَمامُ الصَّنِيَعةِ خَيرٌ مِن ابتِدائِها
تمام كردن احسان از آغاز كردن آن بهتر است
بحار الأنوار، ج ۷۸، ص ۱۱۱.
ما تَشاوَرَ قَومٌ إلّا هُدُوا إلي رُشدِهِم
هيچ گروهي با هم مشورت نكردند ، مگر آن كه به راه پيشرفت خود رهنمون شدند
تحف العقول ، ص ۲۳۳ .
اَلإخاءُ الوَفاءُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخاءِ
نشانه برادري ، وفاداري در سختي و آسايش است
بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۱۱۴ .
مَن عَدَّدَ نِعَمَهُ ، مَحَقَ كَرَمَهُ
هر كس احسان‏هاي خود را برشمرد ، بخشندگي خود را تباه كرده است
بحار الأنوار ، ج ۷۴ ، ص ۴۱۷ .
اَلمَعروفُ مالَم يَتَقَدَّمهُ مَطَلٌ و لَم يَتبَعهُ مَنٌّ
احسان آن است كه تأخيري در پيش و منّتي در پس نداشته باشد
بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۱۱۵ .
إذا سَمِعتَ أحَداً يَتَناوَلُ أعراضَ النّاسِ فَاجتَهِد أن لايَعرِفَكَ
هر گاه شنيدي شخصي آبروي مردم را مي‏ريزد ، بكوش تا تو را نشناسد
بحار الأنوار ، ج ۷۴ ، ص ۱۹۸ .